O Negro (Rosa Montero/El País):::

Estamos no comedor estudiantil dunha universidade alemá. Unha alumna loura e inequívocamente xermana adquire a súa bandexa co menú no mostrador do autoservizo e logo senta nunha mesa. Entón advirte que esqueceu os cubertos e volve levantarse para collelos. Ao regresar, descobre con estupor que un mozo negro, probablemente subsahariano polo seu aspecto, se sentou no seu lugar e está comendo da súa bandexa. De entrada, a rapariga séntese desconcertada e agredida; pero enseguida corrixe o seu pensamento e supón que o africano non está afeito ao sentido da propiedade privada e da intimidade do europeo, ou ata que ao mellor non dispoña de diñeiro suficiente para pagar a comida, aínda sendo esta barata para o elevado estándar de vida dos nosos ricos países. De modo que a moza decide sentarse fronte ao tipo e sorrirlle amistosamente. Ao cal o africano contesta con outro branco sorriso. A continuación, a alemá comeza a comer da bandexa intentando aparentar a maior normalidade e compartíndoa con exquisita xenerosidade e cortesía co mozo negro. E así, el toma a ensalada, ela apura a sopa, ambos pinchan paritariamente do mesmo prato de estofado ata acabalo e un dá conta do iogurt e a outra da peza de froita. Todo iso trufado de múltiples sorrisos educados, tímidas por parte do raparigo, suavemente alentadoras e comprensivas por parte dela. Acabado o xantar, a alemá levántase en busca dun café. E entón descobre, na mesa veciña detrás dela, o seu propio abrigo colocado sobre o respaldo dunha cadeira e unha bandexa de comida intacta.

Dedico esta historia deliciosa, que ademais é auténtica, a todos aqueles españois que, no fondo, recelan dos inmigrantes e considéranlles individuos inferiores. A todas esas persoas que, aínda bienintencionadas, observan aos inmigrantes con condescendencia e paternalismo. Será mellor que nos liberemos dos prexuízos ou corremos o risco de facer o mesmo ridículo que a pobre alemá, que cría ser o colmo da civilización mentres o africano, el si inmensamente educado, deixábaa comer da súa bandexa e talvez pensaba: "Pero que chiflados están os europeos".