O NEGOCIO PERFECTO:::

Aínda non hai moito que andabamos facendo palleiros e coas vacas no monte. E é que a industrialización en Galicia pillounos un pouco tarde, así foi que mantivemos a gusto ou a contragusto unha forma de vida ancestral, medieval ata os nosos días. Coa entrada de España na Unión Europea e coas mordidas capitalistas que levaba isto implícito pasamos de cabeza da economía de autoconsumo á de consumo.

E as festas non foron alleas a estes cambios, a evolución das formacións musicais que se deixaban ver nas festas e romarías acelerouse potencialmente nos últimos anos grazas aos “axentes de espectáculos”, ou como eu digo “tratantes de orquestas”. Foron eles os responsables dese cambio nas orquestas; da música aos decibelios iluminados con espectáculo.

Se eu lles chamo “tratantes” non é con maldade, senón porque me recordan aos tratantes de gando, vamos que o seu modus operandi é o mesmo que o daqueles homes e mulleres que viñan polas casas para levar os becerros, parece que lle facían un favor á economía da familia pero o favor habíano cobrar eles ben cobrado na feira seguinte... Estes tratantes de orquestas teñen o negocio perfecto grazas á manipulación á que someten ás comisións de festas.

Fixádevos, o proceso é moi parecido. Todo comeza cando o tratante presenta o negocio, todo son vantaxes, mesmo ofrece máis do que ninguén sen pedir nada a cambio; carpas, orquestas gratis, festas da xuventude ou o que se terce. O caso é ir convencendo á comisión de que están a facer o mellor. Moitas delas son ignorantes do mundo que as oprime e fan o que fan sen pensalo moito. Comezan por recadar relixiosamente as “cotas”, escoitan un por un a cada veciño, oen aquilo de “se trouxerades á Panorama” setenta veces, póñense detrás dunha barra, fan churrascos... todo por xuntar os cartos suficientes para manter contento ao tratante. Este, feliz, arrampla con todo e deixa aos veciños atendidos coas súas festas.

Hai anos oíase moito aquilo de “as festas estanse acabando”. Era un temor ver o declive das nosas romarías, pero realmente non acabaron, non... estabamos ante o “negocio perfecto”.

Ollo, que para todo fai falta mercadotecnia e os nosos tratantes téñena moi estudada “Panorama, oé, oé...”, Xira 2014, actuación estelar de tal famoso, entra na web e faite fan... Así é que as festas non se acabaron pero só unhas poucas moven masas atrás das bandeirolas dunha orquesta no medio dun botellón rural. E as outras? Sobreviven con dúos ou tríos para públicos reducidos ou orquestas con pouco público e moita potencia sonora.

E digo eu... que bonitas son as festas cando foxen dese mundo que nos oprime, cando se canta e fai música sen ter que pagar dereitos á SGAE, cando son se precisan hidráulicos nin palcos nos que fan acrobacias uns homiños que non tocan, sen ter que ver a explotación laboral á que someten aos músicos vidos de fóra, sen ter que aplaudir a carne como mérito que agudiza as desigualdades...

Que bonito é non ter que mover tantos cartos en B para contentar ao noso señor tratante co seu negocio perfecto!